به ياد زمين درخت بكاريم
امروز روز درختكاري است، يك روز فقط براي زمين و خاك، پس همه بياييد، امروز براي همه، جا هست.
نهال‌هايي كه پارسال كاشتيم و آبشان داديم حالا چند سانتي‌متري قد كشيده‌اند و با آن نهال‌هاي لاغر و كم‌برگ اول كار فرق كرده‌اند؛ همان سروهاي نقره‌اي و كاج و زيتون‌هايي كه كاشتيم و در طول سال اگر حوصله داشتيم سري به آنها زديم و آبي پايشان ريختيم و برگ‌هاي زردشان را كنديم و با عشق و اميد نگاهشان كرديم تا يك روز نه‌چندان دور درختاني تنومند شوند و براي زمين يك تكيه‌گاه.
امسال هم دوباره همين كار را مي‌كنيم. آستين‌هايمان را بالا خواهيم زد و در زمين‌هاي عريان شده شهرها و روستاهايمان و به احترام طبيعتي كه خودمان و هم‌نسلي‌هايمان نابودش كرده‌ايم نهالي مي‌كاريم.
اين نهال‌هاي كوچك كاشته شده كنار هم اگر در صفوف به‌هم فشرده‌شان همان‌طور كه در روز درختكاري سرحالند، قبراق بمانند، طولي نمي‌كشد كه سربازان ايستاده در خاكي مي‌شوند با هزار مسووليت.
اينها اگر قد بكشند و سالم بمانند به جنگل‌هاي دست‌كاشتي تبديل مي‌شوند كه اگر تاج پوشش مناسبي پيدا كنند، هر هكتارش در طول يكسال 2.5 تن اكسيژن توليد مي‌كند و بدون اين‌كه كمكي بخواهد، 67 تن گرد و غبار را مي‌مكد و جذب برگ‌هايش مي‌كند.
حالا بماند اگر نهال‌هاي كم‌جاني كه به دست من و تو كاشته مي‌شود در خاك پا بگيرد و جزئي از پيكره يك جنگل مصنوعي شود هر هكتارش مي‌تواند 500 متر مكعب آب ذخيره كند.
پس ديگر دو دل نباشيد و دعوت طبيعت را رد نكنيد. شهرها و روستاهايي كه ما در آن زندگي مي‌كنيم ديگر نه ساختمان‌هاي زمخت سيماني مي‌خواهد نه ماشين‌هاي بنزين‌خوار و دودزا، حالا مناطق مسكوني ما درخت مي‌خواهد و ما آدم‌ها اكسيژن و هواي پاك، پس قدري همت كنيد و براي كاشت نهال آستين بالا بزنيد. تهراني‌ها شما را خواهيم ديد، وعده ديدار ما پارك ملي خجير.
